Panna Pani Panna

Eggman pissing on the Moon but it’s in finnish

2020.03.04 13:06 theScr00bMcDuck Eggman pissing on the Moon but it’s in finnish

Olen tullut tekemään ilmoituksen: Varjo Siili on narttu perse kusipää. Hän kusi mun vitun vaimon päälle. Kuulit oikein. Hän otti hänen piikikkään siili kyrvän ja kusi mun VITUN vaimon päälle, ja hän sanoi että hänen kyrpä on NÄIN ISO ja minä sanoin että tuo on ällöttävää. Joten mä teen paljastus julkaisun Twitter.comiin. Varjo Siili, sulla on pieni muna. Se on tämän maapähkinän kokoinen paitsi huomattavasti pienempi. Ja arvaa mitä? Tältä MINUN kikkeli näyttää. Niinpä muru! Pitkä, ei piikkejä, katso sitä, se on kuin kaksi pallia ja bongi. Hän pani vaimoani joten arvaapa mitä? Minä aion panna Maata. Näin on, tämän sinä ansaitset! MINUN SUPER LAASERI KUSEN! Paitsi että minä en kuse Maan päälle. Minä menen korkeammalle. Minä kusen KUUHUN! Mitäs siitä pidät, SAULI? KUSIN KUUHUN, SINÄ IDIOOTTI! Teillä on kaksikymmentäkolme tuntia ennen kuin kusi ROISKEET osuvat vitun Maahan, poistu ennen kuin kusen sunkin päälle!
submitted by theScr00bMcDuck to copypasta [link] [comments]


2020.03.04 13:02 theScr00bMcDuck Varjo Siili kusi Tohtori Munamiehen vaimon päälle

"Olen tullut tekemään ilmoituksen: Varjo Siili on narttu perse kusipää. Hän kusi mun vitun vaimon päälle. Kuulit oikein. Hän otti hänen piikikkään siili kyrvän ja kusi mun VITUN vaimon päälle, ja hän sanoi että hänen kyrpä on NÄIN ISO ja minä sanoin että tuo on ällöttävää. Joten mä teen paljastus julkaisun Twitter.comiin. Varjo Siili, sulla on pieni muna. Se on tämän maapähkinän kokoinen paitsi huomattavasti pienempi. Ja arvaa mitä? Tältä MINUN kikkeli näyttää. Niinpä muru! Pitkä, ei piikkejä, katso sitä, se on kuin kaksi pallia ja bongi. Hän pani vaimoani joten arvaapa mitä? Minä aion panna Maata. Näin on, tämän sinä ansaitset! MINUN SUPER LAASERI KUSEN! Paitsi että minä en kuse Maan päälle. Minä menen korkeammalle. Minä kusen KUUHUN! Mitäs siitä pidät, SAULI? KUSIN KUUHUN, SINÄ IDIOOTTI! Teillä on kaksikymmentäkolme tuntia ennen kuin kusi ROISKEET osuvat vitun Maahan, poistu ennen kuin kusen sunkin päälle!" - Tohtori Munamies
submitted by theScr00bMcDuck to KopioSpagetti [link] [comments]


2020.02.02 09:12 ExtendSpiritually Absoluutne Null

Absoluutne Null
By: Verra Oestrin
Sünnist saadik on meie maailmavaated alati liikunud teatud suunas. Alates vanemate kasvatusest ja tõekspidamistest, keskkonnast, lasteaia töötajatest, kooli õpetajatest, kuni teab kelle ja milleni välja. Kõik me elus on meeletult suure osatähtsusega meis endas. "See on tõde, see on vale, see on hea, see on halb". Otseloomulikult jääb see meile külge, sest keda muud veel uskuda kui mitte oma loojaid, koolis olevaid õpetajaid kes ikkagi ju haritud ja targad, poliitikuid, sest nad on poliitikud (kuidas ja miks nad sinna on saanud, see ei ole enam oluline). Sildid... Sildid kõikjal.
Olen pisut skeptiline kogu me ühiskonna suhtes, sest nii palju loeb siltidest. Su isa ja ema on su vanemad, sinu kasvatajad, sinu loojad, neil ei ole põhjust sulle vale öelda. Võta aga ära "isa" ja "ema". Nad on inimesed. Kui sa neid ei teaks ja nad sulle tänaval vastu tuleks ja oma tõekspidamisi sulle jutustaks, kas ka siis usuksid sa pimesi? Või oleksid sa pigem skeptiline nende tõekspidamiste suhtes, sest nad oleks su jaoks täiesti võõrad inimesed? Sa oled ju iseseisev isiksus, sa suudad ise enda eest mõelda ja vaid sina ise elad enda elu. Miks peaksid sa järsku uskuma kahte lihtsalt inimest, võõrast inimest? Sa ju tead kui lihtne on öelda midagi mis ei ole tõene. "Mul on täna palju teha, ma ei saa välja tulla.", seda lauset sõbrale öeldes oled sa diivani peal, aju on "pehme" ning liikuv pilt mingi suvalise filmi näol juba jookseb telekast. Tuleb tuttav ette? Kui sina nii muuseas valetanud oled, siis miks arvad et teised seda ei tee?
Õpetajad koolis annavad edasi teadmisi mida nad on omandanud oma elu jooksul. Olgu siis omandatud suuliselt, raamatust või ise avastanud. Mäletan kui's koolis kunsti tunnis pidime maalima pilti. Ei mäleta täpselt mis pilt see olema pidi või isegi mis tehnika seal taga oli, aga pilt oli vaja teha. Ei olnud väga kunstilembeline sel ajal ja see kritseldamine tundus suhteliselt nüri tegevus mu jaoks. Tegin siis pildi valmis ja kui õpetaja seda vaatama tuli, pani mulle kolme ja ütles et see on valesti tehtud. Tol hetkel ei saanud ma sellest aru, kuid kui tagasi vaadata, hakkasin ma mõttes endalt küsima: "Mis mõttes vale? See on ju kunst. See on looming, iga inimene on erinev ning kõik loovad kunsti erinevalt. Meil kõigil on erinevad tunded, mõtted, kehad, elud. Miks on sellel suvalisel inimesel õigus öelda et ma oma emotsioone paberile valesti väljendan?".
Reaalainetega on muidugi vähe teistmoodi teema. Matemaatilised, füüsikalised ja keemilised võrrandid ja teadmised on olnud me maailmas juba üpris pikka aega ja aina rohkem on juurde avastatud. Tänapäeva füüsika iroonia seisneb selles et kogu füüsika alustalaks on füüsilised eksperimendid mida korduvalt, erinevates kohtades ja erinevate inimeste poolt tehakse ja need samad on, aga oleme juba mõnda aega "avastanud" ala nagu kvantfüüsika, mis on siis teoreetiline füüsika. Käega olevaid teste teha ei saa, ainult teoreetilised võrrandid on teemas. Kõiksugu võrrandeid kasutatakse, sest need lihtsalt töötavad, nii paberil kui praktikas. Aga mõtle korraks selle peale: Absoluutselt kõik mida me tänapäeval teame, on seepärast et keegi kunagi oli öelnud ja näidanud et nii on - inimesed teda uskunud ja see kõik on jäädvustatud kas suusõnaliselt või kirjutisena. Kord keegi mees öelnud et Maa on lapik, inimesed uskusid (mõned usuvad siiani). Mõnda aega hiljem on Kreeka filosofide poolt mainitud kera kujulist Maad, inimesed uskusid. Keegi kirjutas kuskil et kõik on tehtud "Jumala" poolt ning inimesed uskusid. Pea kõik me uskumused on puht seepärast, et keegi nii on öelnud ja inimesed uskunud. Ma ei väida et kogu me maailmateadmised valed on, ei ole vale, ei ole õiget. On lihtsalt mida me usume, mida ei usu - mis töötab, mis ei tööta. Kunagi kasutati paelusse kaalu alandamiseks. Teadlaste ja arstide poolt oli öeldud et see on ohutu ja hea viis kuidas "ilusaks" saada. Kui juba arstid ja teadlased seda öelnud on, siis peab see ju tõsi olema! Oh seda huumorit kui "avastati" et paelussid on parasiidid ning nendes ei ole väga midagi ohutut. Siiamaani kirjutatu mõttest saad juba äkki aru? Kui ei saa, siis selgitan ma selle lihtsalt lahti: Kõik mida räägitakse, ära võta seda koheselt kindla tõena. Las alati olla mingi kahtlus. Võta Dr. Tamm-elt ära "Doktor" ja ta on härra/proua Tamm. Võta ära perekonnanimi ja ta on lihtsalt härra/proua. Kujuta nüüd ette et tuleb samamoodi sulle tänaval vastu ja ütleb et kui sa pihlakamarju endale aanusesse topid, saad sa mõne ajaga kõige targemaks inimeseks siin planeedil. Kas usuksid? Ilmselt mitte. Mina vähemalt ei usuks. Aga kui seda ütleks sulle Dr. Tamm, maailmakuulus arst, siis kaoks sul juba päris suur osa kahtlusest, sest ta on ju ikkagi õppinud ja kuulus arst.
Tema on ehitaja, tema oskab järelikult ehitada. Isehakanud küll, aga sina seda ei tea. Sarikavahe katusel peaks olema meeter, siis on piisav küll. Hakkad sina enda ehitisele katust ehitama, paned sarikavahe terve meetri, soojustus, sisse, katus peale, kõik tundub ilus ja kena. Ehitis saab valmis. Tuleb esimene talv, keskmine lumi ja katus kukub täie kolinaga sisse. Miks? Lumi on raske ja kuna sarikavahe liiga suur oli, ei pidanud need raskusele vastu ja nüüd pole enam katust. Sarikad puruks, katus puruks, aeg raisku läinud. Kogu raske töö ja vaev mis sa sinna süstisid on lihtsalt kaduma läinud. Õppisid küll sellest, et ju siis ei tasu meetriste vahedega õhukesi sarikaid panna, aga sellist halba situatsiooni ei oleks juhtunud kui oleksid vaid küsinud ühe lihtsa küsimuse mida lapsed tihtipeale küsivad: "Miks?". "Miks on üldse sarikaid sinna vaja, miks arvad et meetrine vahe piisav on?". Öeldud ju küll et küsija suu pihta ei lööda, aga me kipume seda mitte tegema. Kui tal on see silt küljes, siis eeldame et ta teab millest räägib ja usaldame teda. Küsi, alati küsi. "Miks see just nii peab olema? Miks ei võiks näiteks teistmood olla?".
Vaatasin mingi aeg Carlo Rovelli loengut, kus ta rääkis ajast. Aeg koosneb mitmest erinevast aspektist, eks? Aeg on kulg. Käekellal on sekundid. 60 sekundit on minut, 60 minutit on tund, 24 tundi on päev, seitse päeva on nädal, neli nädalat on kuu, 12 kuud on aasta jne. Päike tõuseb, on hommik, päike langeb, on õhtu. Puud kasvavad koguaeg suuremaks ja pikemaks. Need mis langenud, hakkavad kõdunema ja muutuvad mullaks. Inimesed vananevad, asjad muutuvad. Kõik mis me ümber (ja ka meiega) toimub, on meie jaoks aeg. Carlo Rovelli oma meeskonnaga aga üritab kõik need aspektid ära võtta, et leida see päris "aeg". Tal oli hea selgitus selle jaoks. Kui sa võtad enda ette näteks rolleri ja hakkad seda lahti võtma - esmalt eemaldad kondlid, siis karburaatori, silindrid, kolvid, võtad kõik - iga mutri ja poldi lahti, mis su ette jääb? Mitte midagi. Sul on hunnik erinevaid komponente. Igal komponendil on oma nimetus. See ei ole roller, need on su ees vaid asjad. Ka ajaga saab teoreetiliselt nii teha. Võta lahti kõik millest aeg koosneb ja leiad "päris aja".
Saame ka inimestega nii teha. Me kõik ju koosneme aatomitest, energiast. Kuidagi on aatomid kokku läinud nii, et me inimesena oleme tervikud, milline vedamine. Aga me sildistame (täpselt nagu erinevad jupid rolleril: Summuti, karburaator, süüteküünal jne.) üksteist, et eristada, et teaks keda usaldada ja keda mitte. Aga me oleme vaid inimesed. Me teadmised tulenevad teistelt inimestelt, elus või surnud. Tänapäeva infomaailmas on meeletult lihtne saada teadmisi. Sotsiaalmeedia platvormidel on meeletult erinevaid inimesi kes teevad ka erinevaid videosid ning jagavad neid seal platvormil teistega. Kõigil on oma arvamused, oma allikad, oma tegemised, kõik on erinevad. See et keegi populaarne kuskil on öelnud et asjad on nõndapidi, ei pruugi just olla see nö õige. Ka mina võin teha video kus väidan et NASA valetab meile, maa on nõgus, meid juhivad reptiilid ja kristlus on ainuõige usk. Meid on tohutult palju siin maailmas ning alati on neid kellede vaatevinklid kattuvad teiste omadega ning see vaatenurk ongi nende jaoks ainuõige. Tuleb meelde Steven Wilson-i “To the Bone” albumi algus, kus on öeldud: “Once we've made sense of our world we wanna go fuck up everybody else's because his or her truth doesn't match mine. But this is the problem - truth is individual calculation, which means because we all have different perspectives, there isn't one singular truth, is there?” Mis on õige sinu ja minu jaoks, ei pruugi olla õige kellegi teise jaoks. Religioon on ilmselt kõige lihtsam näide - kristlastel on Jeesus Kristus ja tema isa “Jumal” kõikvõimas, piiblis nii ju kirjutatud. Moslemitel on jumalaks Allah, hindudel on jumalaid mitmeid. Aga kui kristlased usuvad et nende jumal on ainuõige, moslemid usuvad et nende jumal on ainuõige, viikingid uskusid et Odin on kõikvõimas, siis tõdede erinevus väljendub juba selles, lihtne, eks? Ürita näha esmalt suurt pilti, alles siis lasku detailidesse.
Kes ma olen? Miks olen ma selline? Miks on mu maailmavaade selline, miks tunnen ma ühel hetkel selliseid emotsioone, teisel teistsuguseid? Miks ma kardan? Kes olen üldse mina et midagi tunda, öelda, mõelda? Me oleme hunnik osakesi mis puht juhuslikult on saanud kuidagi terviklikuks, me sünnime, elame, meid suunatakse, juhatatakse, meid õpetatakse ja siis me sureme. Mis juhtub peale surma? Vaimse poole pealt ei tea, seda ei ole ju füüsikaliselt ära tõestatud. Kas on taevas ja põrgu? Või on hoopis põrgu seitse taset? Igavene piin ja kannatus või taevalik hingerahu ja vaikus? Mis on sinu jaoks taevas, mis on sinu jaoks põrgu? Küsi seda endalt. Kirjuta üles. Mis paneb sind kannatama ja mis teeb sul meele rõõmsaks? See mis sind rõõmsaks teeb, ongi ilmselt sinu isiklik taevas ning mis sind looteasendisse nutma sunnib, on ilmselt sinu põrgu. Kas ka on olemas taevas ja põrgu? Jällegi, ei tea, ei ole näinud, ei ole tundnud, see kõik on puht teooria. Füüsikaliselt on näha mis juhtub elavate organismidega peale seda kui nende elutegevus ühel hetkel läbi saab - osakesed hakkavad üksteise küljest lahti tulema, kõdunema, mädanema, muutuvad tasapisi. See suur mänd mis kunagi oli võimas ja jõuline, suur ja tugev, ei ole nüüd enam hoopiski mitte mänd. Ta on muld. Ta on teistele elusolenditele toiduks, energiaks. Ka inimesega juhtub sama. Elutegevus tardub ja me muutume mullaks. Meie kui energia, muutume teistsuguseks energiaks. Me osakesed eemalduvad tervikust ja muutuvad millekski muuks. Väidetavalt koosneb kõik mingisugusest energiast mis on koguaeg olemas olnud. Seda energiat ei tule kuskilt juurde ja see ei kao ära, ainult muundub. Viimast lauset järgides e ole surm mitte midagi muud kui energia muundumine millekski muuks. See ei ole lõpp. Tähendab, on küll lõpp ühel tervikul, kuid see muutub teistsuguseks tervikuks. Ilmselt on kogu inimkonna vältel otsitud surmale tähendust, miks on surm ja mis meist saab kui me sureme. Vaata suurt pilti. Me oleme sama palju elus kui on elus putukad, loomad, taimed. Me ei ole midagi muud kui osakesed, kes on teatud moodi tervikuks saanud. On otsitud elu mõtet vast terve igaviku. On inimesi kes ka selle väidetavalt leidnud on. Näita mulle teda ja las ta räägib elu mõttest mulle ja ma võin seda uskuda või mitte, sest tema tõde ei pruugi olla minu tõde.
Elusorganismi surm ei ole mitte midagi märkimisväärset, see lihtsalt on. Energia muundumine. Või kutsu seda kui's soovid, mul ükskõik. Ei ole vahet mida ma arvan, teen või tean, see on kõk vaid minus. See olengi mina. Mina olen sinu jaoks lihtsalt keegi kellele oled sa sildid külge pannud, läbi selle sa mind tead. Vend, poeg, sõber, tuttav, töötaja, õpilane, alkohoolik, narkomaan, elupõletaja, mida iganes. Ükskõik kes ma sinu jaoks olen, see on läbi sildistamise. Lähen kuskile peole, tahan end lihtsalt purju juua, teen seda. Keegi näeb mind esimest ja viimast korda, tema jaoks olen ma see mäluaugus tüütu joodik, kes piiri ei suuda pidada. Mäluaugus tüütu joodiku sildi on tema mulle külge pannud ja tema jaoks ma see olengi, mitte midagi enamat. Võta see silt minu küljest ära ja ütle kes ma olen. Ükskõik kuidas sa mind kirjeldad, see on silt. Need on tunnusmärgid mille järgi sa mind ära tunned. Me sildistame ka iseendeid. Ja alatihti on see läbi teiste arvamuste. “Sa oled ikka nii tegus, tark ja tubli!” ja enda mõtteis olengi tegus, tark ja tubli, panen ise endale sildi külge. Aga võta enda küljest kõik sildid mis sa pannud oled. Mis järgi jääb? Mina ei tea. Väga raske on kirjeldada midagi mida ei saa kirjeldada. Aga kuidas siis teada kes ma olen? Kuidas ma saan tunda midagi, kui ma ei ole tundnud mitte miskit? Aasiapärane Yin-Yang on üks mu lemmikuid sümboleid. Kui sa ei tea milline see sümbol on, otsi internetist. On hea, on halb. Igas halvas on natukene head ja igas heas on natukene halba. Näe tervikut, mitte vaid üht osa. Näe mis tundub sinu jaoks hea, mis halb ning näe ka seda pisikest head sellest halvas ja pisikest halba selles heas. Kuidas saan ma teada mis on hea, kui ma ei ole kogenud seda mis halb? Kuidas saan ma näha, et valgus on hea, kui ma ei ole kogenud pimedust? Et tunda ühte poolt, on vaja tunda teist poolt. Kuidas saan ma tunda midagi, kui ma ei ole tundnud mitte miskit? Kuidas saan ma olla keegi, kui ma ei ole olnud mitte keegi?
Absoluutne null minu jaoks ei ole isegi mitte see hetk mil sünnime, vaid isegi enne seda. Teatud osad meist on juba kindlaks määratud enne sündi. DNA on juba paika pannud mõned meie omadused, mis tulenevad isa ja ema poolt. Mingisugust värvi juuksed, kulmud, slmavärv, laubakõrgus jne.. Juba see et me välja näeme nagu “inimesed”, on kõik DNA poolt paigas. Kuid kuskil on see hetk, kus oleme absoluutne null. See punkt kus me oleme mitte keegi, mitte miski, ei ole tundeid. Visuaalselt on lihtne kogu maailmavaate ja absoluutse nulli asja kirjeldada nõnda: maailmapilt on ümmargune ring, 2D, keskel on absoluutne null. Alates mingist hetkest, isegi enne sündi, suunatakse meid kuskile poole maailma nägema. Kelle kehast me tuleme, kuhu kontinendile me satume, mis on me vanematel olemas kui me ellu ärkame, kõik see mõjutab me maailmapilti. Ehk siis me näeme teatud spektrumipoolt terviklikust maailmapildist. Sellest spektrumist on raske välja vaadata või kõrvale kalduda, sest kui sa ei ole kogenud teiste spektrumite algust, ei ole sa võimeline seoseid tegema. Siin tuleb mängu absoluutne null. Olla kasvõi mikrosekundiks selles punktis, olla mitte keegi, tunda mitte midagi, lihtsalt absoluutne null. Kui suudad selleks väikeseks hetkeks jõuda sinna punkti, on kõik muud spektrumid sulle avatud, kõik vaated, kõik tunded, kõik arvamused, sest kõik on ühenduses absoluutse nulliga. Hetkeseisuga ei ole mina seda kogenud, ei tea kas kunagi ka kogeda saan. Katsetan, proovin. Halvim mis juhtuda võib on see, et mu osakesed lähevad tervikust lahku ja muundun millekski muuks, eks?
Kas kõik mis siin kirjutatu ka päriselt nii on? Kas on olemas absoluutne null? Kas me saame olla üldse mitte miski? Kas me saame tunda mitte miskit? Pole õrna aimugi, ma olen ikkagi vaid nõudepesija.
submitted by ExtendSpiritually to Eesti [link] [comments]


2019.09.03 12:48 moderline Sukienki wizytowe

Sukienki wizytowe to duża część produkcji szytych w Polsce rzeczy marki Modern Line. Oficjalne okazje wymagają dopracowanego wyglądu, a do tego idealnie sprawdzą się sukienki wizytowe proponowane przez producenta. W katalogu znajdują się zarówno sukienki wizytowe w jasnych kolorach, które sprawdzą się idealnie podczas komunii czy przyjęć, ale również propozycje w klasycznych ciemnych kolorach na andrzejki czy sylwestra
Marka Modern Line tworzy nieprzeciętne kreacje na wiele wyjątkowych okazji. W ofercie firmy znajduje się sukienka andrzejkowa, która swoim charakterem nadaje specyficznego klimatu każdej andrzejkowej zabawie.
Sukienka dla druhny powinna być wyjątkowa. Każda panna młoda pragnie by w tym dniu jej najbliższa przyjaciółka wyglądała pięknie i czuła się swobodnie. Sukienka dla druhny to część oferty sukienek wizytowych firmy Modern Line.
Każda mama panny młodej chce wyglądać na ślubie swojej córki wyjątkowo. Sukienka dla mamy panny młodej powinna być niebanalna i podkreślać piękno okazji. Każdą mamę panny mlodej zapraszamy do zapoznania się z ofertą sukienek wizytowych polskiego producenta odzieży Modern Line.
Jeśli szukają panie wyjątkowej sukienki wizytowej, polecamy sukienkę dwurzędową, która idealnie sprawdzi się przy oficjalnych spotkaniach zarówno w biurze jak i w sytuacjach prywatnych. Sukienka dwurzędowa to elegancki zamiennik sukienki codziennej. W okresie karnawału mamy aż nadto okazji by założyć piękną sukienkę karnawałową. Sukienka karnawalowa charakteryzuje się pięknymi, błyszczącymi zdobieniami, które w blasku lamp mienią się feerią barw.
Narodziny dziecka i przyjęcie go do domu bożego to wielkie przeżycie w każdej rodzinie. Sukienka na chrzciny to ważny element tego wydarzenia. Sukienka na chrzciny powinna podkreślać wyjątkowość okazji i sprawiać by dzień spędzony z najbliższymi pozostał niezapomniany.
Każdą z pań, które lubią wyjątkowo wyglądać podczas zabaw i długich wieczorów polecamy sukienkę na imprezę z zestawu sukienek wizytowych producenta odzieży Modern Line. Sukienka na imprezę to doskonały wybór dla każdej kobiety.
Wyjątkowe okazje potrzebują wyjątkowej oprawy. Komunia jest jedną okoliczności, podczas której każda z pań pragnie wyglądać doskonale. Sukienka na komunie tworzona z najlepszych jakościowo materiałów pozwala czuć się każdej kobiecie wyjątkowo i niebanalnie.
Przyjęcie, czy to rodzinne, czy oficjalne, sprawia, że staramy się stworzyć swoją garderobą wyjątkowy i nieprzeciętny styl. Sukienka na przyjęcie, to idealne rozwiązanie podczas okazji kiedy musimy wybrać kreację wizytową.
Każda z nas pamięta jak ważny był dla nas czas ukończenia szkoły średniej i jak zależało nam by podczas balu wyglądać najpiękniej. Sukienka na studniówkę to doskonały wybór dla wszystkich młodych dam, które ten wielki dzień mają jeszcze przed sobą. Sukienka na studniowke to wyjątkowa kreacja, którą zapamiętamy do końca życia. Okres świąt to wyjątkowy czas, który spędzamy z rodziną i przyjaciółmi. Sukienka na swieta symbolizuje ciepło domowego ogniska, bliskość przy rodzinnym stole i czas spędzony w gronie najbliższych. Świąteczna sukienka to ważna część garderoby każdej kobiety, która przez cały rok myśli o innych, a w wyjątkowym okresie świąt może odpocząć i poczuć się niezwykle.
Ceremonia zaślubin to okazja by wybrać jedną z sukienek wizytowych na ślub. Marka Modern Line przygotowała wiele propozycji sukienek, które nadają zarówno na ślub jak i wesele. Sukienka sylwestrowa to połączenie niebanalnych materiałów z bogatymi zdobieniami. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą sukienek sylwestrowych polskiego producenta odzieży Modern Line.
Szyfon to jeden z najpiękniejszych materiałów do produkcji sukienek szyfonowych. Sukienka szyfonowa stworzona przez konstruktorów odzieży Modern Line, to propozycja dla kobiet, które lubią czuć się zwiewnie i lekko zarówno na co dzień jak i przy okazjach wizytowych. Sukienka żakardowa o niebanalne połączenie kolorystyczne i piękny splot tkaniny. Sukienka zakardowa to wybór dla odważnych pań, która nie boją się łączyć ze sobą wielu kolorów i faktur.
Ponadprzeciętną propozycją od marki Modern Line jest sukienka wieczorowa. Mała czarna czy długa czerwona kreacja to niezastąpiona przyjaciółka każdej kobiety. Suknia wieczorowa sprawdzi się zarówno w ciepłe pory roku, jaki chłodniejsze okresy.
Sukienki wizytowe to duża część produkcji szytych w Polsce rzeczy marki Modern Line. Oficjalne okazje wymagają dopracowanego wyglądy, a do tego idealnie sprawdzą się sukienki wizytowe proponowane przez producenta. Sukienki z koronką sprawdzą się idealnie podczas spotkań, na których wymagany jest strój wizytowy. Koktajlowe sukienki z koronką wyglądają nieprzeciętnie i zachwycają splotem.
Proponujemy paniom nieprzeciętne szykowne sukienki, które projektowane i szyte są w Polsce, z najwyższej jakości materiałów. Szykowne sukienki świetnie sprawdzą się podczas najróżniejszych okazji, zarówno rodzinnych, jak i zawodowych.
http://modernline.pl/13-sukienki-wizytowe
submitted by moderline to u/moderline [link] [comments]


2017.11.07 06:12 arrangedmarriagescar Do you normally make GolGappa/Pani Puri out of Pudina/Mint or Aam ka Panna?

So I was having interesting conversation with my coworkers... It seems most ppl here consume golgappa with pudina pani. Back home I always had it with the pani being made from mango, and it honestly tasted way better. I lost my appetite for pani puri after being forced to consume it with pudina pani everywhere abroad. So is it only my household or a regional thing? Have you ever tried the other style and if so what did you think of it?
submitted by arrangedmarriagescar to india [link] [comments]


2017.09.02 07:39 suknieboho Jak przystosować kreację ślubną do budowy panny młodej?

Każda przyszła panna młoda chce o jednym - aby w dniu ślubu być ubraną pięknie. Jednakże, nie wszystkie suknie, które świetnie prezentują się na wieszakach czy w katalogach ślubnych, będą tak odpowiednio prezentować się na przyszłej żonie o nieidealnej figurze. Warto zatem właściwie dobrać wzór i wygląd sukni ślubnej, żeby pokazywała zalety wyglądu, a równocześnie zakrywała wady.
Dobrze dostosowana suknia ślubna powinna sprawiać, że przyszła mężatka będzie czuła się idealna oraz unikalna. Zły krój może natomiast krępować ruchy oraz wizualnie zmieniać proporcje sylwetki na gorsze niż są w rzeczywistości. Na co powinno się kłaść akcent w trakcie wyboru ślubnej sukni?
Nie powiększaj wizualnie sylwetki
Żaden problem z doborem kreacji ślubnej mogą mieć kobiety o znakomitej figurze. Mogą sobie one pozwolić na każdy styl i model a wtedy i tak będą prezentowały się wspaniale. Natomiast w wypadku pań, które ważą kilka kilogramów zbyt wiele możliwości są już mocno niewielkie. Kobiety z lekką lub znaczniejszą nadwagą powinny unikać wielkich sukienek, mocno wyszywanych i rozłożystych, gdyż jednocześnie gdyż wizualnie powiększają figurę. Dużo atrakcyjniejszym podejściem będą swobodne, lekkie kreacje, które ukryją nadmierne kilogramy, a równocześnie nie będą uwydatniać niedoskonałości figury.
Uzyskaj wcięcie w talii
Przyszłe mężatki o mniej kobiecej figurze, które mają problem z niedoborem talii, muszą się zastanowić aby dobierać takie rodzaje, które optycznie uwydatniają kobiecość. Doskonałym lekarstwem będzie suknia dwuczęściowa – luźna bluzka oraz efektowny dół sukienki. W takim typie nawet panie o chłopięcej sylwetce uzyskają dodatkowe wcięcie w talii. Wybierając suknię ślubną warto skorzystać z profesjonalnej porady. Niekiedy sama panna młoda nie może zobaczyć jej walorów, oraz również braków.
Postaw na doświadczony salon kreacji ślubnych
W kupowaniu doskonałej dla siebie kreacji ślubnej zaufaj doświadczonym osobom. Sklep kreacji ślubnych Warszawa to właściwe miejsce, w którym jednakowoż kupisz dobrze dopasowaną dla siebie suknię ślubną, a również możesz uszyć ją na wymiar tak, żeby była perfekcyjnie dobrana do Twojej sylwetki. Duży asortyment sukni ślubnych i wesele, profesjonalna ekipa i niedługie czasy wykonania to pewność, że w najistotniejszym w życiu dniu będziesz prezentować się doskonale.
Więcej na suknieboho.pl
submitted by suknieboho to u/suknieboho [link] [comments]


2017.05.28 15:42 ppatra What happened to our good old summer drinks?

In earlier days my dad used to make Rasna. That old pack where you get a powder and a liquid, you have to mix it with sugar and water to make a concentrate. It's taste was pure heaven, Mango was my best flavor.
Now the Rasna itself has turned to crap. It tastes more like a chemical sugary mix with no identical taste to it's flavor. It's close contender Tang is another crap. I have tried all of their flavors and only flavour I liked is Lemon.
Now you don't get Rasna's old powder liquid combo anymore, they have probably discontinued it.
The only brands still holds their old reputation is Kissan Squash, GluconD and Nestle Nestea. Even companies like Rallis is also good, definitely try aam panna if you haven't tried before.
What's your opinion on Hamdard Roohafza? all my life I thought it was a strawberry syrup. Now when I bought it for the first time and tasted it, it was pretty bad. That weird smell and too much sweetness is quite bad. Also it's a sharbat, not a squash as I thought.
Ps: Any of them won't beat mom's handmade nimbu pani. :D
submitted by ppatra to india [link] [comments]


2017.01.18 17:37 BotSpeaks Mixologists at India’s hippest bars are reviving your grandmother’s favourite ingredients

A shorter version (reduced by 84.0%) can be found on IndiaSpeaks.
This is an extended summary, original article can be found here

Extended Summary:

Mixologists at India’s hippest bars are reviving your grandmother’s favourite ingredients.
Long before Indias burgeoning bar scene spawned celebrity mixologists and cocktails with cult renown, the most refreshing, distinctive drinks were made by village grandmothers and at roadside dhabas: puckeringly sour aam panna, made from green mangos, or the musky, beet-red fermented vegetable juice kanji.
But the popularity of these concoctions has waned as young Indians increasingly switched to sugar-laden Coca Colas or Sprites instead.
But in this case, the twist is the use of a traditional Indian ingredient, like aam panna or kaanji, that transforms a basic Gimlet or Manhattan into something you wont find anywhere else.
The roots of the revolution were laid back in 2012 when restaurateurs Manu Chandra, Chetan Rampal, and AD Singh launched Monkey Bar in Bengaluru.
And it maintains that position today in Monkey Bars outposts across India, according to the restaurants brand head, Nakul Chandra.
The success of the Maanga cocktail prompted Chandras team to experiment with other local ingredients, including kala khatta syrup, used across Delhi and Mumbai to make ice golas (colourful crushed ice lollies that are a popular among the young and old), and a cordial made with gondhoraj lebu (a type of fragrant lime used in Bengali cuisine).
As long as youre selling something with a story that connects back to the drink, people are intrigued by it and they want to try it, Chandra explained.
Theres also the Chai Pani, a vodka cocktail infused with what is widely considered to be Indias national beverage.
They know how to have a Manhattan.
Secondly, the 18-25 year-olds who perhaps are not familiar with these drinks or the ingredients and are trying them out for the coolness factor, added Shetye, who is also the founder of Restaurant Week India..
But it isnt only bars that are taking inspiration from the golden olden days.
The six-year-old company has built a brand that registered a turnover of Rs72 crore ($10.
These drinks bring alive recipes that are often hard to make at home, appealing to Indias younger, time-strapped consumers who find it easier to buy these products off the shelf or drink them at a bar, unlike their parents or grandparents.
And thats only the beginning for Indian consumers.

Stats For Nerds:

Original Length 2165
Summary Length 2332
Summary Ratio: -7.71
If I am not working properly, please contact Blackbird-007 or send a message to moderators of /IndiaSpeaks.
submitted by BotSpeaks to SummarySpeaks [link] [comments]


2017.01.08 18:44 SoleWanderer Wyborcza.pl - Wywiad ze Stefanem Niesiołowskim

Pani chce, żebym powiedział coś dobrego o Kaczyńskim, a ja chcę zapomnieć, że go znałem - Stefan Niesiołowski mówi w rozmowie z Donatą Subbotko. Artykuł dostępny tylko dla prenumeratorów cyfrowej Wyborczej DONATA SUBBOTKO: Pan profesor poluje? STEFAN NIESIOŁOWSKI: W życiu muchy nie zabiłem.
Na ścianie wisi pana zdjęcie z jakimś trofeum. – Z kaczką. Pozowane, aluzja do Kaczyńskiego. Ale że muchy nie zabiłem, to nieprawda. Zabiłem do badań naukowych.
A prezes powiedział kiedyś, że ma pan świetny życiorys. – Chyba dawno temu?
Potem mówił, że pan się stoczył. – Stacza to się pijak albo przestępca. Dla Kaczyńskiego każdy, kto go nie popiera, jest głupi albo podły.
Niesamowite wystąpienie Stefana Niesiołowskiego [WIDEO]
Może i pan powie o nim coś dobrego? – Nie chcę mówić o nim nic dobrego. Dlaczego?
Przyjaźniliście się. – Jakie to ma znaczenie? On się zmienił. Szkodzi Polsce. Nie powiem, że się stoczył. Po prostu wprowadza w Polsce dyktaturę. Jak Erdogan w Turcji, Łukaszenka na Białorusi, Putin w Rosji.
Moglibyśmy zadać kłam opinii, że pan zieje nienawiścią. – A co mnie obchodzą takie opinie? Pani czytała, co o mnie piszą, jak pokazują? W kaszkiecie NKWD. Albo między Berią, Stalinem, Hitlerem i Tuskiem. Niesiołowski oszalał! Do psychiatryka go! Wampir, morderca, czekista! Zbieram sobie co lepsze wycinki. Całe pudełko mam.
Musi być ogromne. – I oni mają prawo mówić, że zieję nienawiścią? Pani się na to łapie?
Pytam. – Ale tak pani mówi, jakby cień racji w tym był. Proszę przynieść „Gazetę Polską” i porozmawiamy. Pani chce, żebym powiedział coś dobrego o Kaczyńskim, a ja chcę zapomnieć, że go znałem.
Wszyscy, wrogowie Kaczyńskiego
(TELEFON)
– Co? Nie, no, walka jest o Polskę, o wszystko. To rak. Rak, który ma kolejne przerzuty. Co? Nie, nie można się załamywać. Polska przeszła zabory, okupację... Nie przesadzaj, przez jednego kurdupla nie przeżyjemy? No, jest to nieprzyjemne, też się czuję upokorzony... Tę wolność straciliśmy tak łatwo... No trudno, walka trwa, przyjacielu. Musimy iść do parku, poczekamy na wiosnę... Tak, tym razem w gumofilcach.)
To pan profesor jeszcze zbiera owady? – Niedawno motyle hodowałem, dla wnuczki. Zosia ma sześć lat. Kiedy się wykluły, mówi: „Było jajko, gąsienica, z gąsienicy poczwarka, a z poczwarki motyl – i to jest, dziadku, rozwój”.
Bierze pani np. gąsienicę rusałki z liści pokrzywy, trzyma ją w słoiku, po dwóch tygodniach powstaje z tego poczwarka, która pewnego ranka pęka. Najpierw widać czułki, głowę i następuje ten piękny moment, kiedy z poczwarki wychodzi motyl. Siada zmęczony, ze zwiniętymi skrzydłami. Po pół godzinie zaczyna je pompować. Wykonuje rytmiczne ruchy odwłokiem, skrzydła sztywnieją i po dwóch, trzech godzinach motyl jest gotowy do lotu.
Stefan Niesiołowski: Ten świat należy bardziej do owadów, niż do nas
Muchówki poszły w odstawkę? – Nie. Ciągle bardzo mi się podobają, chociaż dla ludzi są wstrętnymi robalami. Zajmowałem się wodnymi owadami. Prace magisterską i doktorską pisałem z meszek, habilitacyjną z muchówek Empididae (wujkowatych), które w Polsce były mało znane. Odkryłem około 20 gatunków, ale jak na grupę niezbadaną, to niedużo. Niektórym nadawałem nazwiska kolegów – w rewanżu. Mój kolega Andrzej Woźnica odkrył w muzeum pod Himalajami nowy gatunek muchówki z rodzaju Suillia , którą nazwał „niesiolowski”. Niemiecki badacz Rüdiger Wagner badał muchówki Psychodidae , po polsku ćmiankowate, i też zrobił mi niespodziankę, nazywając jedną Mormia niesiolowskii .
I jakie one są, te pana imienniczki? – Piękne.
Proszę sobie obejrzeć muchę pod mikroskopem stereoskopowym, powiększoną do wielkości filiżanki, kiedy widać strukturę muchy, pokrywającą ją chitynę, te czułki, włoski, żyłki. A gdy jedną z komórek powiększyć do wielkości tego pokoju, zobaczymy fabrykę, a w niej skomplikowane urządzenia. Tu coś przelatuje, tam się trzęsie, przędzie, nawija, kręci. Przy czym mucha ma takich komórek miliardy. Są tacy, którzy twierdzą, że biologia jest dowodem na to, że Pana Boga nie ma. Dla mnie – wręcz przeciwnie.
Mucha dowodem na istnienie Boga? – Życie w ogóle. Ta nieprawdopodobna komplikacja i celowość, przekazywanie genów. Teoria ewolucji to opisuje, ale nie daje odpowiedzi na pytanie, kto dał początek. Z tego względu trzeba szanować wszystko, co żyje. Nawet muchę.
A mucha ma duszę? – Nie. To znaczy: trudno powiedzieć. Dusza jest atrybutem, przynajmniej za taką uchodzi, boskiego dziedzictwa człowieka. Mucha nie ma boskiego dziedzictwa.
Skąd pan wie? – Nie wiem. Może stąd, że nie ma zachowań muchy, które dałyby się porównać do aktów wyższego rzędu. Chociaż w przyrodzie zdarzają się akty poświęcenia, np. instynktowne u ptaków. A słonie mają rytuał pogrzebowy podobny do naszego. Psy i koty też mają rodzaj więzi... No, ale duszą tego nazwać nie można. Bo co by się z tą duszą działo? Jaki w tym sens?
Musi być? – Wszystko chyba ma sens? Dusza zostaje po człowieku, a co niby te dusze po zwierzętach miałyby robić?
Inna sprawa, że mucha żyje na ziemi od milionów lat niezmieniona, są owady zatopione w bursztynie sprzed 40 mln lat, tymczasem Homo sapiens istnieje ledwie 150 tys. lat. Brytyjski geniusz Stephen Hawking wywróżył, że człowiek będzie żył jeszcze tylko tysiąc lat. A owady będą zawsze, chyba że meteoryt w nas uderzy.
Czyli jesteśmy tutaj gośćmi? Biblia mówi, że człowiek ma panować nad światem przyrody. – Gość też może panować, hitlerowcy przyszli do Polski i przez pięć lat panowali. W tym sensie panujemy, że żadne zwierzę nie jest w stanie nam zagrozić, chociaż jesteśmy bezradni wobec np. szczurów, karaluchów, kleszczy, pasożytów, tasiemców, glist, a także bakterii i wirusów. Są teorie, że na ziemi panują bakterie, ale przecież one nic nie tworzą. I jak wytłumaczyć fakt, że człowiek jako gatunek oddzielił się od pozostałych zwierząt i stworzył filozofię, kulturę, teologię, moralność? Choć pod względem fizycznym jesteśmy prawie nieodróżnialni, mamy 99 procent genów takich jak małpa, to jednak człowiek chodzi do zoo i patrzy na małpy, a nie odwrotnie.
To dowód na naszą przewagę? – Historia ludzkości to historia nie tylko przemocy, ale także pomocy i miłosierdzia. Świat to cudowna całość.
I jeden wielki łańcuch pokarmowy? – Duże fragmenty tego łańcucha nie są złe, miliony zwierząt jedzą rośliny. Nie oceniałbym tego w kategoriach dobra i zła.
Co, mieć do Pana Boga pretensje, że stworzył świat pełen agresji? No, to jest odwieczne pytanie, dlaczego – skoro Bóg jest dobry – jest tyle zła. Nie ma odpowiedzi.
Pytam, bo w polityce od lat pan się deklaruje jako katolik i obrońca wartości chrześcijańskich. – Proszę mnie nie łączyć z tym, co się dzisiaj dzieje z polskim Kościołem, który służy kłamstwu. Księża kłamią, o Smoleńsku na przykład. Udają, że nie dostrzegają ONR, nienawiści, a Duda jest dla nich zesłany przez Boga. Jeżeli kiedykolwiek mówiłem o Bogu, to na pewno nie o Bogu księdza Rydzyka i biskupa Depy.
Polski Kościół to Radio Maryja
No, ale był czas, że Kościół otwarty też panu średnio pasował, jako ten, który prowadzi do dechrystianizacji Polski. – Nie, to Kaczyński mówił kiedyś, że ZChN jest krokiem do dechrystianizacji Polski.
Pisał pan tak na początku lat 90. Różne rzeczy pan wtedy wygadywał. – Jakie? Wątpię, żebym coś kiedyś miał przeciwko Kościołowi otwartemu, to byłoby głupie. Niech pani poda jeszcze jakiś przykład.
Który? O lustracji, aborcji, Unii Demokratycznej, Adamie Michniku, Unii Europejskiej...? – Ja byłem przeciwny Unii Europejskiej? W życiu.
Mówił pan, że zagraża naszej tożsamości narodowej. – Nie było takiej wypowiedzi. Przeciwko Unii – nigdy.
I że katolicy będą prześladowani w Unii bardziej niż za komuny. – No, to może mówiłem, że trzeba uważać, ale nie żeby nie wstępować do Unii. Reprezentowałem w ZChN odłam liberalny. Macierewicz był ze mną w tym nurcie.
Aha. I nie chciał pan całkowitego zakazu aborcji? – Nigdy w życiu. Broniłem kompromisu aborcyjnego, byłem jednym z jego autorów. Jestem w polityce od 50 lat. Zasadnicza treść moich poglądów jest taka, jak była.
A poglądy na temat homoseksualistów – że to zboczeńcy? – Już bym tak nie powiedział, to obelżywe. Tak jak słowo „pederasta”, które w PRL normalnie funkcjonowało. Nawet u Fredry jest w znanym mi z więzienia wierszyku „Że nie udał się niewiastom,/ Dawał d... pederastom”.
Fakty są takie, że był pan narodowym radykałem, a... –...narodowym nie.
...a dzisiaj jest pan liberalnym demokratą, europejskim. – Tak, zawsze byłem.
Co to jest liberalizm w takim razie? – Byłem liberałem gospodarczym, natomiast w innych sprawach...
Tak, niektórzy z nas byli przeciwko Unii Europejskiej. Proszę mi nie przypisywać poglądów tej grupy, która ze mną w ZChN walczyła. Oni byli za całkowitym zakazem aborcji, Marek Jurek do dziś pozostał. Z trudem się mieściłem w tej formule, z trudem. Moje poglądy były i są konserwatywne obyczajowo, liberalne gospodarczo, prozachodnie.
Może mówi pan to, co prezentuje partia, do której pan należy? – Kłamstwo. Od lat prowadzę w Polsce wojnę o demokrację z przeróżnymi ludźmi – czy to KPN, czy to lewica. Konflikt kończę, gdy zagrożenie znika. Z Moczulskim mam świetne stosunki, na pogrzebie Oleksego byłem. PiS-owcy używają lustracji do walki politycznej, sięgają do rodzin, przodków. Obrzydliwe. Pytają, dlaczego nie walczę z komunizmem. Z kim walczyć? Mam nagrobek Oleksego zniszczyć? Dzisiaj lewica nie zagraża demokracji, w tym sensie lustracja jest zamknięta.
Józef Oleksy. Dobry komuch
A przed PiS-em ostrzegałem. Co o mnie mówiono? Że Niesiołowski za ostry. To teraz widzą, czy za ostry.
Że się zmieniam, to nie jest dla mnie zarzut. Mnie się kiedyś wydawało, że Kościół nie może szkodzić Polsce, teraz widzę, że szkodzi. Wydawało mi się, że kwestia demokracji jest rozstrzygnięta, a naród, który przeszedł komunizm, nie wróci do dyktatury – ale wrócił. I to jest dla mnie klęska – że nie potrafiłem obronić demokracji, że Polska stała się dyktaturą, a Kościół jest jej wspornikiem.
I nie jest pan już endekiem? – Nigdy tak o sobie nie mówiłem.
„Ja, stary endek”... – Żartowałem. Za starego się uważam, za endeka nie. Byłem wychowany w tradycji piłsudczykowskiej.
Myślałam, że w nacjonalistycznej. Pierwsze wspomnienie? – Na łące w Olechowie. Urodziłem się na wsi pod Łodzią, w Kałęczewie, w domu rodziny mojej mamy. Byłem tam tylko z rok i nic nie pamiętam. Mój brat Marek odzyskał ten dom i gdy chodzimy tam razem po ogrodzie, to czuję się tak dobrze jak nigdzie na świecie. Później przeprowadziliśmy się do Olechowa, dzisiaj to dzielnica Łodzi, bloki stoją, a ja pamiętam rzekę, łąkę, wiśnie. I krowę. Tata był inżynierem rolnikiem, pracował w Łodzi, ale mieliśmy trochę ziemi i rodzice kupili krowę, kury były.
A przedtem? – Mamy to ustalone do roku 1617, kiedy żył Franciszek Niesiołowski. Jesteśmy herbu Korzbok, trzy ryby. Chyba u Długosza rokowania z Krzyżakami w imieniu Jagiełly prowadził niejaki Piotr Korzbok. Wiadomo, że pochodzimy z Nowogródczyzny. Jest w „Panu Tadeuszu” o Józefie Niesiołowskim, wojewodzie nowogrodzkim: „Co by rzekł wojewoda Niesiołowski stary/ Który ma dotąd pierwsze na świecie ogary,/ I dwiestu strzelców trzyma obyczajem pańskim,/ I ma sto wozów sieci w zamku Worończańskim,/ A od tylu lat siedzi jak mnich na swym dworze,/ Nikt go na polowanie uprosić nie może”. Widzi pani, ja dokładnie cytuję.
Rodzina ze strony mamy przyszła z Niemiec. Dziadek mojego dziadka Bronka w XVIII w. przyjechał do Łęczycy, gdzie jest pochowany. Schwan się nazywał, łabędź, dlatego zmienił się na Łabędzki. Chyba tkaczem był. Czyli ja Niemiec trochę jestem.
Żeby było zabawniej, Łabędzcy to radykalni polscy nacjonaliści. – Tak. Brat mamy, mój ojciec chrzestny Tadeusz Łabędzki, czyli ten Schwan właściwie, był przed wojną przywódcą Młodzieży Wszechpolskiej. Wujek Tadek oddał życie za Polskę, zamęczony w UB na Koszykowej.
„Żołnierz wyklęty”? – Tak, ale nie lubię tej głupiej nazwy. Niezłomny, jeśli już. Bo kto go wyklął? Zapowietrzony był, trędowaty? Wyklęty to jak przeklęty. Walczył z komunizmem i został zamęczony w śledztwie. Niemiec z pochodzenia, który oddał życie za Polskę. Taka ironia.
Żołnierze wyklęci, żołnierze przeklęci. Czyim bohaterem jest Romuald Rajs "Bury"?
Zwłaszcza że w czasie wojny był przywódcą MW i naczelnym „Wszechpolaka”. – Cała rodzina mamy była endecka. Ale to nie byli tacy durnie jak dzisiejsze ONR.
Zapał do czyszczenia Polski z Żydów mieli chyba większy? – Ale gdy się czyta ich pisma, poziom intelektualny był wyższy, to była partia profesorów.
Czy to nie gorzej? – Nie można sprowadzać endecji do getta ławkowego, rozbijania żydowskich straganów itd. Rzeczywiście, był wśród nich antysemicki motłoch, ale obok była i elita endecka, profesorowie. Wujek Tadek nie był tak radykalny, Młodzież Wszechpolska to nie był ONR Falanga Piaseckiego, który zajmował się burdami i biciem Żydów.
Przeglądał pan przedwojennego „Wszechpolaka”? – Powojennego, walczyli z komunizmem. Przedwojenne numery też niektóre mam...
I co? – No, Jędrzej Giertych tam pisał, dziadek Romana...
Tak, antysemityzm też był. Nie jest to chwalebny rozdział, ale nie da się endecji do tego sprowadzić.
Pan profesor już się denerwuje? – Ale o co chodzi? Nacjonalizm jest wypaczeniem, jeśli wiąże się z pogardą dla innych narodów, a u nas niestety tak się kojarzy – z żulami używającymi hitlerowskich symboli, bijącymi cudzoziemca za to, że ma inną skórę. Nie można ich stawiać u boku wujka Tadka, którego zakatowało UB. Dzisiejsi narodowcy natychmiast by czmychnęli w takiej sytuacji. Oni to mogą sobie pobić jakiegoś Bogu ducha winnego Murzyna na ulicy czy Hindusa, który pizzę roznosi. „A na drzewach zamiast liści będą wisieć syjoniści!” – krzyczą. Nie ma w Polsce syjonistów, czyli Żydów będą wyszukiwać i wieszać, tak? Sam dostaję listy: „Ty żydowska świnio, Aaronie Nusselbaum...”. To hołota, natomiast tamci pięknie zdali lekcję z patriotyzmu.
Oczywiście, próbuję tylko zrozumieć, skąd u pana te skrajne poglądy narodowo-katolickie na początku lat 90., czy to przez ten kult wujka... – Nie było żadnego kultu. Mało się o wujku mówiło, bo mama zaczynała płakać. Do 1956 rodzina myślała, że jest może na Syberii, aż przyszło pismo, że zmarł w śledztwie w 1946. W wolnej Polsce ustaliłem, że zakatowali go Humer i Różański, do procesu Humera doprowadziłem. Ale kultu nie było. Tylko nad łóżkiem mamy wisiały dwa portrety – mojego taty i wujka Tadka.
Jeśli mówić, że mój dom był narodowo-katolicki, to mogę się na to zgodzić, ale nie miało to nic wspólnego z twierdzeniem, że trzeba mordować mniejszości czy narzucać komuś wiarę. Teraz powoli Polska przestaje być katolicka dzięki PiS-owi. W tym sensie można powiedzieć, że walcząc z PiS-em, walczę o katolicką Polskę, chociaż to nie jest główny motyw tej walki.
Pan by wolał, żeby była jednolicie katolicka? – Byłoby dobrze. Wychowałem się w takiej tradycji i byłoby mi przykro, gdybym doczekał Polski, w której kościoły będą pozamieniane na muzea. Ale myśmy się w domu zatrzymywali przed granicą, którą była krzywda drugiego człowieka i łamanie demokracji. A dzisiaj to jest istotą ruchów narodowych, więc one nie mają prawa się powoływać na Kościół, religia chrześcijańska to religia miłości.
Dziadek i wujek Łabędzcy walczyli o wolną Polskę. Tata też – w 1920 z bolszewikami pod Warszawą, a w II wojnie był dowódcą kampanii AK pod Łodzią, pseudonim „Kurzawa”. Po wojnie wzywany na UB, nie robił kariery, bieda w domu była.
Pamiętam opowieści dziadka Bronka o Syberii – o przyrodzie głównie, na politykę byłem za mały. Mówił, że jak wrony siadają na czubkach drzew, to idzie mróz. W 1905, kiedy był nauczycielem, wywieźli go na Syberię za wywołanie strajku szkolnego w Łęczycy. Lubił opowiadać o tej podróży. Tak się interesował światem, że chciał jechać jak najdalej i aż do Czelabińska zajechał. Stamtąd uciekł – z powrotem przez Rosję – do Niemiec i Ameryki, dokąd przyjechała w 1908 r. panna Stefania Jezierska, moja babcia. W styczniu 1919 wsiedli na okręt – babcia w zaawansowanej ciąży – i wrócili do Łęczycy, gdzie 21 stycznia urodziła się moja mama. Potem kupili majątek pod Łodzią w Mrodze. Kiedyś zaszedł do nich mieszkający w okolicy 37-letni pan Janusz Myszkiewicz-Niesiołowski i poznał 20-letnią pannę Halinkę. Pobrali się w 1940. Cztery lata później się urodziłem. Miałem starszą siostrę Ewę i mam młodszego brata Marka. Imię dostałem po bracie dziadka, Stefanie. Barwna postać – wojowniczy, zawadiaka, przebierał się w stroje szlacheckie, jeździł na koniu i się wygłupiał. Rodzice mówili na mnie Stefula.
Był pan pyskaty czy to z wiekiem przyszło? – Najbardziej z naszej trójki. W szkole też mnie wybierali, żebym przemawiał. Potrafiłem się odszczeknąć.
Kiedy zacząłem czytać, zafascynowała mnie książka „Z życia owadów” Jeana Henriego Fabre’a. Zacząłem chodzić do muzeum przyrodniczego, wzięli mnie jako chłopca do segregowania owadów. A w domu hodowałem płoszczyce, topielice, pływaki żółtobrzeżki, larwy ważek, z larw ważki, motyle...
Jakieś inne obowiązki? – Jak każde dziecko: okna umyć na święta, chleb kupić, kapustę. W sklepie ser był tylko biały i żółty, masło niebieskie i czerwone, chleb razowy i pytlowy, bułka z przedziałkiem i kajzerka. Wszystko było proste. Dzisiaj wchodzę do sklepu i jestem bezradny, dostaję szału. Chleb ze śliwką, ze słonecznikiem, z ziarnami, z żurawiną, z makiem, z dynią – po jaką cholerę? Pięćdziesiąt serów – który wybrać? Bym się może zastanowił, czy walczyć z komunizmem, gdybym wiedział, że to mnie doprowadzi do takich dramatów. Te gigantyczne sklepy! Chodzę po tych przestrzeniach i nie umiem niczego znaleźć. Zawsze kupuję źle – patrzę na innych i mam wrażenie, że kupili lepiej, ja nieudolnie, więc wyrzucam, co mam w koszyku, i wrzucam znowu, wzorując się na innych. Przede mną tymi kartami płacą, to się wszystko zacina. Boże, kto to wynalazł?
Pan nie płaci kartą? – Nigdy, nienawidzę tego. A te rachunki jakie są idiotyczne! Jakieś przelewy wymyślili. Gdy przychodził listonosz, źle było? Odliczał, naślinił, a gdy tak odliczał coraz wolniej i wolniej, ja w pewnym momencie mówiłem: „Już dziękuję”. On brał resztę, ściskał mi rękę i podawał ołówek kopiowy, żebym się podpisał. A teraz jakieś absurdalne konto. Komu to potrzebne? Komu tamto przeszkadzało? Że obalałem PRL, to oczywiście dobrze, ale niektóre skutki uboczne zwycięstwa boleśnie odczuwam.
Czyli coś pana łączy z dawnym kolegą Jarkiem. To może teraz jakieś wspomnienie? – Przyjaźniliśmy się, i to z dziesięć lat. Ale jakie to ma znaczenie? Nie warto nim się zajmować, z nim trzeba walczyć.
Myślałam, że jednak obalimy pana opinię pieniacza. – Jeśli ktoś ma o mnie taką opinię, to jego sprawa, ja się nie awanturuję.
Nigdy nie puszczają panu nerwy? – Nigdzie, nigdy. Nie przypominam sobie niczego, co by można nazwać pieniactwem. Ordynarnych słów też nie używam.
Czyli pan ma siebie za człowieka łagodnego? – Raczej tak, chociaż potrafię się zdenerwować i odpowiedzieć. To łagodność przeplatana ostrymi sformułowaniami. Że porównuję ludzi do zwierząt? O nas się mówi: „mordercy, komuniści i złodzieje”. Czym jest przy tym porównanie kogoś do nutrii albo piżmoszczura?
Człowiek ma wspólnych przodków z małpą, widać w nas zwierzęce cechy. W Sejmie też jeden mi przypomina bociana, drugi wieprza, inny jest niedźwiedziowaty, pewna posłanka ma rybią twarz, a taki dość znaczący poseł to szczurolis albo lisoszczur, trwają w tej sprawie spory.
A coś miłego? Tu możemy po nazwisku. – Coś z zaleszczotka świerzbowca ma poseł Tarczyński – ten, co powiedział do Wałęsy: „Zapraszam cię na solo, bydlaku”.
Gdy ktoś na takim poziomie się wymądrza, mówi o patriotyzmie, to uważam, że po to jestem, po to siedziałem w więzieniu, przeczytałem tyle książek, żeby replikować. Chyba więzienie dało mi odwagę, że nie boję się powiedzieć czegoś, co powoduje ryk i protesty ludzi, którzy nie zasługują na to, żeby ich protesty uwzględniać.
Jeszcze raz: coś miłego? – To niech będzie Gasiuk-Pihowicz – ma coś z sikorki.
Nie oddam sejmu bez walki. Rozmowa z Kamilą Gasiuk-Pihowicz
A pan z kogo coś ma? – Jako nietoperz byłem w tej szopce „Polskie zoo”, ale czy ja mam cechy nietoperza?
Może pan profesor spija krew po nocach? – Nawet kaszanki nie tykam. Mięso mi nie smakuje, wolę warzywa i owoce. Jeżyny, wiśnie czarne, zupy, lane kluski i kogiel-mogiel, taki jak mama robiła. Ale mam w swojej kolekcji – tej w pudełku – wycinek z gazety: na ulicy leży jakiś człowiek przejechany, a ja piję jego krew. To jest dopiero nienawiść. PiS używa najgorszych określeń: „gestapo, gorszy sort, zdrajcy”, a gdy ja porównałem Dudę do Maliniaka, rozpętało się piekło. Wielu dziennikarzy przyjmuje narrację PiS. Powiedziałem, że jeśli jeszcze raz porównają nas do komunistów, to będę ich porównywał do nazistów. Mówią, że trzecie pokolenie AK walczy z trzecim pokoleniem UB – czyli ja jestem trzecim pokoleniem UB?
To nie spotyka się z żadnym odzewem, jakby media do tego się przyzwyczaiły. PiS rządzi m.in. przez dziennikarzy. Znaczna część ludzi przyzwoitych okazała się bezradna wobec tej propagandy.
Andrzej Duda, człowiek z mgły
Albo wolą inny styl dyskusji. – I dlatego my możemy być targowica czy gestapo? Mam pretensję do dziennikarzy – o bezradność, płyciznę, brak diagnozy. Dlaczego nie opierają się bredniom o żołnierzach tzw. wyklętych? Dlaczego nie mówią, że Komorowski pierwszy przywrócił pamięć tych ludzi? Jak można przyjmować tezę, że to Lech Kaczyński przypomniał o powstaniu warszawskim? Sam obchodziłem rocznicę powstania w 89 roku, wszystkie kolejne rządy obchodziły. A 11 listopada świętowałem już w komunie. Napis: „Katyń” namalowałem na pomniku przyjaźni polsko-radzieckiej w 1964 czy 1965... A dla „wSieci” i „Gazety Polskiej” to ja jestem właściwie synonim komunizmu.
Kiedy prokurator Piotrowicz krzyczał: „Precz z komuną!”, to pewnie też do pana? – Gdy jeździłem pociągiem do Poronina, planując wysadzenie pomnika Lenina, to ani jego, ani nikogo z PiS nie było na peronie. Kaczyńskiego tam nie widziałem. Przepraszam, może w drugim wagonie jechał. Z Ziobrą, Sakiewiczem, Karnowskim i Gmyzem. Jak słyszę Ziemkiewicza, bohatera antykomunizmu, to mi się niedobrze robi. Gdzie był wtedy? Miał okazję zrobić coś w tamtych czasach, wykazać odwagę, każda tego typu akcja była szalenie niebezpieczna. Nie widziałem też Dudy. To nic, że oni byli za młodzi, ważne, że ich tam nie było. Pokazuję ten absurd. Jak malowałem na pomniku napis „Katyń”, nie było Terleckiego, który by powiedział: „Popilnuję, Kostuś, żeby cię nikt nie złapał, będę ci puszkę z farbą trzymał. A potem przyniosę rozpuszczalnik, bo żeś się ochlapał trochę”.
„Kostuś” mówią do pana tylko ci, którzy znali pana z podziemia. – Kuroń tak mówił, Geremek... Coraz mniej takich. Najbardziej lubię, jak słyszę od Michnika: „Dobrze im powiedziałeś, Ko-ko-kostku”. To mój pseudonim z Ruchu, Andrzej Czuma do dzisiaj tak mówi.
W Ruchu mieliście utopijny wówczas program pełnej niepodległości Polski i spektakularne akcje. Zrzucenie z Rysów tablicy ku czci Lenina to pana pomysł?
– Plany wysadzenia pomnika i podpalenia muzeum Lenina też były moje. Wolałem działać, niż mleć ozorem. Tablica to był łatwy cel. Chociaż teraz co chwila ktoś spada z Rysów. A ja wtedy szedłem w nocy, z latarką.
Dzień po wejściu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji. – Musiałem tam wejść, kiedy nikogo nie było, czyli w deszczowy dzień. I późno, a schodzić w nocy, co jest niebezpieczne. Poszedłem z kolegą, tablica była wielkości drzwi, ciężka, odkuliśmy ją od góry, potem się huśtała, huśtała i spadła. Po dłuższej chwili rąbnęła o skały, pewnie do dziś gdzieś leży. Chcieliśmy niszczyć symbole, nie strzelać.
Ale były jakieś małe napady, kradzieże. Skąd ta brawura? – Nie wiem. Teraz bym chyba umarł na serce, gdybym miał iść podpalić muzeum albo kraść. Wtedy brałem od portiera klucz i wynosiłem maszynę do pisania. Myśmy nie używali słowa „kradzież”, tylko „ekspropriacje” – PPS i Piłsudski tak mówili o swoich napadach. Uważaliśmy, że mamy prawo zabierać mienie państwowe. Wydawaliśmy ulotki, pisma i rozwoziliśmy po kraju, chociaż społeczeństwo było raczej bierne, zastraszone, popierało komunistów. A jeśli nie popierało, to nie widziało szansy na zmianę sytuacji. Ja też nie, to wszystko było desperackie.
Rodzice jak reagowali? – Nic nie wiedzieli, tylko że w góry z bratem jeździmy. Dowiedzieli się dopiero, jak esbecy przyszli po nas do domu rano 20 czerwca 1970, czyli dzień przed akcją wysadzenia pomnika i podpalenia muzeum. Potem zobaczyłem rodziców po półtora roku, na procesie. A kiedy przyjeżdżali do Barczewa na widzenia, uspokajałem: wrócę do pracy, nie przejmujcie się. I wróciłem, głównie dzięki mojemu przyjacielowi, dzisiaj profesorowi, Krzysztofowi Jażdżewskiemu.
Kiedy rozmawiałem z ludźmi, którzy wiedzieli, że walczę z komunizmem, mówili: nigdy nie wygrasz, nic się nie da zrobić, Rosja ma armię... Gdy trafiłem do więzienia, uznałem, że mieli rację. Dopiero gdy wyszedłem jesienią 1974 i spotkałem Kuronia, Michnika, Lityńskiego, którzy się organizowali, pomyślałem sobie: Boże, ile byśmy dali, żeby znać takich ludzi, gdy byliśmy w Ruchu. Myśmy wyszli z więzienia do innej Polski. Kiedy nas zamykali, blisko nas nie było nikogo, kto by myślał o walce. To był rodzaj dziwactwa, jakby ktoś walczył z powszechnym ciążeniem. A tu nagle poznałem środowisko wprawdzie różniące się od nas, ale wolnościowe.
Chyba zbyt liberalni byli jak dla pana? – Był potem spór między nami – ROPCiO a KOR-em – o to, że oni nie stawiali na ostro postulatu niepodległości, tylko chcieli stopniowo walczyć o coraz więcej wolności i demokracji. Ale do Kuronia miałem sentyment, prawy człowiek, fascynujący intelektualnie. Miał rację, żeby nie palić komitetów, bo ja jednak chciałem, ale emocjonalny był może nawet bardziej ode mnie. Na moim ślubie był. Mam z tego film, ale nie mogę oglądać, za dużo na nim ludzi, którzy już nie żyją: mama, siostra, tata, rodzina żony, Jacek Kuroń, mecenas Szczuka, z połowa ludzi.
Przyjaciele z KOR-u. Dlaczego teraz się nie lubią? Rozmowa z Ludwiką i Henrykiem Wujcami
Kiedy poznałem Jacka i innych, poczułem, że warto było siedzieć. Zresztą tych młodszych to już widziałem na naszym procesie: Karpińskiego, Michnika...
O więzieniach mało mówię, ten rozdział zamknąłem. Skazali mnie na siedem lat, tak jak Andrzeja Czumę, wyszliśmy po czterech. Początkowo liczyłem się z tym, że może być i wyrok śmierci, takie były czasy. Pierwsze dni po aresztowaniu człowiek jest przestraszony, myśli w kategoriach samobójczych...
Myślałem: Boże kochany, zginę w tym więzieniu. Z wycieńczenia, chorób. Ale po kilku miesiącach już się uspokoiłem. Tylko co robić z czasem? Nad jeziorem kwiaty się zmieniają, w kwietniu drzewa w sadzie są białe, czerwiec to już przekwitają, w lipcu gorąco, jesień... A tu nic się nie zmienia, życia nie ma.
Ale muchy chyba były? – A co one mają robić w więzieniu? Były tylko pluskwy, wszy, karaluchy, a muchówki żadne nie przylatywały – do czego? Szczura pamiętam, jak się pluskał w kiblu, gdy mnie wsadzili do karnej celi dyscyplinarnej.
Z więzienia zostało mi wiele zabawnych opowieści. Pewien więzień twierdził, że był pod Grunwaldem. „A jak to było z tym wielkim mistrzem krzyżackim? – pytam. – Bo na obrazie Matejki to takie zagmatwane: Litwin zamachnął się toporem, Polak mieczem, Kozak dzidą, ale kto naprawdę zabił von Jungingena?”. A on tak się podniósł, spuścił nogę, bo na łóżku leżał, i mówi: „Kostuś, ja w taborach byłem”. Geniusz.
No to jeszcze. – Takie historie to do rana mogę... Prosili mnie, żeby im rysować drapieżne zwierzęta: skorpiona, lwa czy orła, tylko takie tatuowali. Rysowałem na kartce, brał to tzw. dziardziacha, przerysowywał na chusteczkę i przez chusteczkę nakłuwał skórę. Śmieszność polegała na tym, że miałem uznanie jako rozstrzygacz sporów intelektualnych: kiedy skończyła się pierwsza wojna, kiedy druga, a po co jest Jowisz, tego typu. Raz hanysowi ze Śląska tatuowali na łopatce smoka. Wszedł stary recydywista i mówi: „Hanys, nie takie są smoki”. Zrobiła się poruta. Bo co dalej, jak chłop ma już pół łopatki wytatuowane? „Kostuś, jak to jest ze smokami?”. I co im powiedzieć – że w ogóle smoków nie ma? Nie mogę. Co drugi więzień ma smoka, no to jak nie ma? W końcu mówię: „Dzisiaj takich nie ma, ale kiedyś były”. To ich uspokoiło.
Raz mnie posadzili z psychopatą. 25 lat za morderstwo miał. Palił w nocy słomę w sienniku i krzyczał: „Walcz, Zeusie!”. Mogliśmy spłonąć, zanimby przyszli strażnicy. Bałem się zasypiać. Wystawiłem na korytarz miski i rozpocząłem głodówkę. W końcu go zabrali.
Miał pan jakąś literaturę patriotyczną podnoszącą na duchu, coś tego typu? – Coś Wyspiańskiego miałem, Norwida – o tym, że „Jeśli mi Polska ma być anarchiczną,/ Lub socjalizmu rozwinąć pytanie,/ To już ja wolę tę panslawistyczną,/ Co pod Moskalem na wieki zostanie!”. I teksty piosenek, najbardziej Agnieszkę Osiecką lubiłem. Poznałem ją już po wyjściu – kiedy siedziałem, podpisała apel do władz w obronie Ruchu i pojechałem jej podziękować.
Pisała dokładnie tak, jakbyśmy bywali w tych samych miejscach. „Zielono od marzeń – my,/ na kładce i w barze – my./ Do pary, nie w parze,/ bezsenni żeglarze, na całych jeziorach – my”. Pamiętam te kładki, te bary, gdzie były trzy dania na krzyż, ale na Mazurach wszystko smakowało, gdy się miało 20 lat.
Albo piosenka o dziewczynie w niebieskim szaliku: „Lecz myślę czasami o tamtej dziewczynie,/ Jak piła gorące mleko./ I nieraz chciałbym aby tu była/ Może to miałoby sens./ Jak ona śmiesznie to mleko piła/ Gapiąc się na mnie spod rzęs...”. A zaczynało się: „Są małe stacje wielkich kolei,/ Nieznane jak obce imiona,/ Małe stacje wielkich kolei,/ Jakiś napis i lampa zielona”. Mnie to było bliskie, te małe stacje to mój świat, w podziemiu ciągle jeździłem z „Biuletynami”. Ile ja przesiadywałem na dworcach, pijąc cienką herbatę, bo nie miałem pieniędzy, żeby się najeść?
Pan to zna na pamięć? – Osiecką chyba całą. Ona opisała wszystkie moje emocje. Za pomocą paru zdań potrafiła też nakreślić całą Polskę Ludową.
Siedziałem trochę ze szpiegiem, Cichy się nazywał, i on mi tłumaczył zagraniczne piosenki, które puszczali nam przez tzw. betoniarę, głośnik. Podobał mi się zwłaszcza hit „Mamy Blue” po francusku, ale to nie to co Osiecka.
Można pomyśleć, że w tym Barczewie całkiem wesoło było, a to nieprawda. – Wzrok mi się tam pogorszył, dzięki czemu później swoją żonę okulistkę poznałem. Zębów trochę straciłem, ale całe życie chorowałem na zęby, w więzieniu to szczególnie gorzkie doświadczenie. Na samą myśl mam dreszcze. Dentysta to najpotężniejszy mój lęk. Kiedyś wystarczył jeden ruch dentysty, a już wiedziałem, co będzie robił. Dla mnie najcudowniejsze słowa na świecie to: „Matka Ojczyzna” i „fleczer, proszę”. Gdy dentysta prosił o fleczer, wiedziałem, że kończy. Chętnie dłużej porozmawiam o zębach, mam dużą wiedzę na ten temat.
Spotkał pan kiedyś tego, który was wydał? – Tak. Z dziesięć lat temu. Na jakimś spotkaniu w Gdańsku podszedł i się przedstawił.
Jak gdyby nigdy nic? – Nie wiedział, że ja wiem.
I co, rzucił się pan na niego? – Nieee, starszy ode mnie człowiek, normalnie rozmawiał. Dawał do zrozumienia, że niby razem żeśmy walczyli. Wszystkiego mogłem się spodziewać w życiu, ale nie tego, że ten człowiek do mnie podejdzie. A skoro podszedł, mógłby przeprosić. A on, że coś nas łączy, pan nie wie co. Wiedziałem. Poszedłem do organizatora z pytaniem, po co go ściągnął. Dyskretnie. Wyprosił go i więcej nigdy człowieka nie widziałem. Nazwiska nie wymieniam.
Wybaczył pan? – Tak, a co tam. Doniósł na całą naszą organizację, dobrowolnie, za pieniądze – i pojechał za to nad Morze Czarne. Ale nie potrafię długo chować złości. Nie prowadzę żadnych wściekłych wojen. Chrystus wybaczył łotrowi na krzyżu. Nieudolnie próbuję się na tym wzorować. Tak rozumiem chrześcijaństwo.
Polska jest wolna. Po co mam walczyć dzisiaj z komunistami, skoro przestali być groźni? Poza tym nie dlatego z nimi walczyłem, że byli komunistami, tylko dlatego, że szkodzili Polsce. Okrągły Stół to załatwił – oddali władzę pokojowo. Był czas po 1989, że znów z nimi wojowałem, dlatego że próbowali monopolizować władzę, ale i to się skończyło. Kiedy Kaczyński odejdzie lub przegra, też mogę z nim wymieniać poglądy. Natomiast dopóki niszczy Polskę, to jako polski patriota przeszkadzam niszczyć mój kraj.
Twierdzenie, że jestem pełen nienawiści, jest kłamstwem. Gdybym był chodzącą nienawiścią, ludzie by mnie nie wybierali.
Kiedy Kaczyński powiedział o pana postawie w śledztwie – że 13-letnie dziewczynki na gestapo wytrzymywały tortury i nie sypały, a pan tak – jak pan się czuł? – Kaczyński nie jest w stanie mnie dotknąć, bo ja naprawdę walczyłem, a on nie. Mówienie, że małe dziewczynki wytrzymywały tortury, a ja nie, jest w odniesieniu do mnie idiotyczne. Nie miałem żadnych tortur, nie musiałem niczego wytrzymywać.
Stan wojenny. Jak się żyło w internacie
Nie straszyli, nie szantażowali? – Straszyli wysokim wyrokiem i że nie wyjdę żywy z więzienia. Ale nikt mnie nie bił. Po prostu składałem zeznania, które wydawały mi się dobre w tej sytuacji. Generalnie mówiłem to, co oni już wiedzieli. Chcieli, żebym się przyznał do chęci obalenia ustroju i że Ruch był inspirowany z zewnątrz, przez akowców, przez Kościół – odmówiłem. Przyznałem się do chęci podpalenia muzeum w Poroninie i do tego, co wiedzieli. Teraz w ogóle odmówiłbym zeznań. Na to wtedy stać było m.in. Andrzeja Czumę i Joannę Szczęsną. Ale moje zeznania są przyzwoite, nie powiedziałem im nic nowego. Zresztą ja się z tego rozliczyłem. W 1989, w książce „Wysoki brzeg”.
Jednak wydawało się, że słowa Kaczyńskiego uderzyły w pana czułą strunę. – Eee, Macierewicz też niedawno mnie wyklął: „Wymazuję z pamięci nazwisko tego człowieka!”. Natychmiast przypomniałem sobie piosenkę Starszych Panów w wykonaniu Łazuki i Kraftówny „Przeklnę cię, jeżeli mnie porzucisz/ Przeklnę cię, gdy się do innej zwrócisz/ Przeklnę cię”. Podobne uczucia wywołał we mnie Kaczyński, który chciał ze mnie zrobić donosiciela, ale mu nie wyszło. Jego zarzut opierał się dodatkowo na błędzie, że byłem TW „Leopold”, podczas gdy chodziło o kogoś innego, nawet Gontarczyk o tym pisał.
Do prawicowej prasy to trafiło i zostało. – No to co ja poradzę? Kaczyński nie może mnie obrazić, bo jest tchórzem, który chowa się za innymi, nie ma odwagi politycznej. Egzamin z tej odwagi zdawało się w okresie komunizmu i on go zdał średnio, chociaż nie można powiedzieć, że nie zdał w ogóle, bo nie poszedł na współpracę. Dotknąć mnie mogą słowa ludzi, których cenię.
Gdy Geremek powiedział mi coś przykrego, to przeżywałem. Rok byłem z nim internowany. Ale po 1989 byłem z nim w politycznym konflikcie, który przenosił się na stosunki osobiste. Geremek reprezentował koncepcję, że Obywatelski Klub Parlamentarny ma być jednością, a ja chciałem już budować inną partię. Geremek – że to za wcześnie na podziały. Dlatego nie poparłem go na szefa OKP. Pamiętam, jak mi powiedział z żalem: „Kostusiu, strasznie się zmieniłeś”.
A pan co? – „Przepraszam, Bronek”. Burzyłem coś, co on tworzył, ale co moim zdaniem nie dało się utrzymać. W końcu on miał Unię Demokratyczną, a ja ZChN. Rozeszły się nasze drogi, a zeszła się moja droga z Kaczyńskim, w polityce tak jest.
Z wieloma współinternowanymi pan się wtedy rozszedł. – Geremek, Mazowiecki, Komorowski, Drawicz, Woroszylski, Amsterdamski... Większość nie żyje, a i tak są prześladowani, niszczeni. Najpierw byłem w pokoju z Julianem Kornhauserem, dzisiaj teściem Dudy. Wielka klasa połączona z delikatnością. Nigdy nikogo nie obraził, świetnie się z nim dyskutowało. W sumie żałowałem, że wychodził. A nas przewieźli z Jaworza do Darłówka, gdzie siedziałem m.in. z Januszem Szpotańskim. To była tzw. cela szyderców. Ośmieszaliśmy fanatyzm religijny i kolegów, którzy co chwila obchodzili jakieś rocznice.
Pan szydził z fanatyków religijnych? – Że noszą krzyże na piersiach z napisem: „internowany”, że patriotyczne napisy wieszają na oknach. Kpiłem, żeby powiesili je na parapetach, bo myszołów włochaty, który jest ich jedynym czytelnikiem, musi skręcać głowę.
Miałem swój wkład w tekst Szpotańskiego „Pan Karol i Kostuś” o mnie i Karolu Modzelewskim. Zaczyna się tak: „Pan Karol – polityk o sławie światowej/ mąż stanu, budziciel sumienia;/ a Kostuś – prowincjusz spod lachy grobowej,/ pokątny intrygant i pieniacz”.
submitted by SoleWanderer to Polska [link] [comments]


2016.06.03 06:48 ooillioo Let's Talk: Beverages

Happy Friday everyone! Let’s get right into it, shall we? Here’s a rudimentary list of both warm and cool drinks. Discussion is welcome, and appreciated! Tell us what your favourite Indian drinks are :-)
Note: Each hyperlink leads to a picture of the drink!
Cold/Cool Drinks:
Warm Drinks:
Are there any that pique your interest? Are there any that aren't listed that you think are worth a mention?
Do share! ~~(+_+)~~
Special thanks to chhena and phtark for helping me put this together!
Edit: A couple drinks are missing pictures. If you find something suitable, or have made the drink before and have a picture, we would appreciate the contribution!
submitted by ooillioo to IndianFood [link] [comments]


2014.05.22 22:43 hujwie Request: Co to za książka

Cześć wam, udało mi sie znaleźć 2 strony jakijś książki, może ktoś ją kojarzy:
Bez błogoślawieństwa księdza
  • Takie dziecko może urodzić się chrome albo z końską sierścią na nogach - Dodała gertruda
  • Klimczaków same bękaty chodzą i zdrowsze od ślubnych - zauważyła kucharka.
  • cii, panienka słucha! -wcale nie słucham, tylko myslę - żadchnęła się Anna
  • kawalerowie pannie chodzą po głowie co? -nie
  • a jeszcze uwierze -nie! -a o tym duchu kobiety ot już w kronikach pisano - zauwazyla kucharka, czujac, ze skromna widownia traci zainteresowanie jej historia - W ogole w Łagwienikach to duchów a duchów
  • A czarownic? - dopytywala sie anna
  • o czarownicahc nic nie wiem, Ale o duchach, ha! Przeciez ta kapliczka w ktorej panienka ciągle bobruje to i ona wzniesiona z powodu ducha. skad by inna nazwa tamtego miejsca? pustelnia, uroczysko…
  • Myślałam, że hrabia żelewski wzniósl ją dla uczczenia świętego Antoniego - zdziwila się anna
  • A wzniósł, wzniółł… i madry to byl panm ale żeby zrobić czyn boży, też potrzebował anielskiego napomnienia.
  • To anioł mu sie pokazał, jak najświętszej panience? - dopytywala sie z kolei Gertruda.
  • Mężczyzna mu sie ukazał i hrabia przekonany był, że to duch. A później przypomniał sobie, że postać jaśniała nad czołem i na grzebie miała habit franciszkański. Zaś że nie miała stygmatów Męki Pańskiej, to hrabia domyślił się że to musi być święty Antoni z dalekiej Padwy, a nie święty Franciszek,
  • I co, postawił kapliczkę? nie od razu. Moze zelewski byl i pan, ale skapy a dobryhch ciesli to trzeba bylo sprowadzic az pos czestochowy
  • to co sie stalo? -tragedia wielka. 3-letnie nieboze, rodzone dziecko grabego na oczach pani zuzanny zalewskiej wypadlo pod kola wozu
  • i co?
  • Jak to co! trup maly, ot co
  • jezus maria
  • i wtedy zastyglej matce pokazal sie antoni i powiedzial: obmyj dziecko swoje w wodzie ktora plynnie przez uroczysko a ja sprawie ze jego dusza porwoci
  • zrobila to?
  • nawet sie nie zastanawiala i wieci co! diecko zakwililo. raczki mialo polamane, a noge do konca odzyskanego zywota krotsza ale zmartywschwstalo
  • niemozliwe
  • od samego papieza z watykanu przyszlo pismo ze to cus objawiony i ze kaplice trzeba wystawic. No to hrabia wstawil. A i krol owczesny Jan Paweł co nas od turkow uchronil, wyslal biskupa odrowaza zeby sprawy dopilnowal i to ma swiety anonti kapliczke
  • a skad ty to wiesz
  • od ksiedza
  • od ksiedza? czy od tego mlodego kleryka, co ostatnio do seminarium braciskow przyjechal i wyplakuje ci sie w fartuch ze z przyjemnosci zycia tak trudno zrezygnowac?
  • zauwazayla annna zlosliwie Kucharka pogrzebalem otworzyla gorace drzwiczki pieca
  • jablka panienki juz dobre. kskorkca cala odeszla, cukier rozpuscil a panienka jak ma byc o kogo zazdroska to o wlasna siorte a nie o nas
  • powiem mammie
  • a i my powiemy ze za narzeczonym siostry panny siortry panna wodzi maslanymi oczami az wstyd na całe łagiewniki
  • a o kleryku to pani kamila wie? warknela zabrala ostroznie jablo i wyszla znowu myslac o pawle jej PAWLE
nikt mnie nie rozumie, wszyscy sa przeciwko mnie Musicia cos z tym zrobic. Musiala isc do pawla! Szybko jak ftyga przebiegła korytarz, nie zważając naet na nawoływwanie siotry z saloniku. Wybiegła na dwór, po drodze wyrzucała [...] Tu tekst sie urywa
Niech Ktoś
http://i.imgur.com/i1giWrR.jpg - nic nadzwyczajnego
submitted by hujwie to Polska [link] [comments]